Japonia – Maneki Neko

Photo Credit: David Z. Flickr via Compfight cc

W Japonii widać je wszędzie. W sklepach, restauracjach, pośród pamiątek dla turystów, na kimonach, poduszkach i innych elementach wyposażenia wnętrz oraz dekoracyjnych. Wszędzie. Maneki-neko (招 き猫), czyli dosłownie “zapraszający, witający kot”, ma swoją mocą przyciągać klientów, a w prywatnych domach zapewniać dobrobyt i chronić przed złym losem. Maneki-neko mają być wcieleniem bogini miłosierdzia Kannon.

 

A jak wygląda maneki-neko? Zazwyczaj to biały kotek z krótkim ogonem siedzący na czerwonej poduszce. Jego lewa łapka jest podniesiona do góry w geście zapraszającym. Czasami to nie lewa, a prawka łapka maneki-neko jest w górze. Ten gest ma z kolei witać/zapraszać pieniądze. Współcześnie znaczenie częściej spotkać się można z kotkiem, który uniesioną ma prawą łapkę. Wszechobecny kult pieniądza…? Znaczenie ma także, jak wysoko uniesiona jest łapka kota – ponoć im wyżej, tym lepiej. Rzadko, ale się zdarza, można natknąć się na figurki maneki-neko z obiema łapkami w górze. Nie są one jednak zbyt popularne, ponieważ kojarzą się z przesadą i traktowane są raczej lekceważąco.

 

Maneki-neko spotkać można w różnych kolorach. Największą popularnością cieszą się białe koty, także ze względu na łatwość wykonania przy ręcznej produkcji – nie trzeba ich dodatkowo malować. Najwięcej szczęścia przynosić mają jednak trójkolorowe maneki-neko. Czasami można też spotkać się z czarnymi (moc odstraszania demonów), czerwonymi (moc przywoływania duchów i odpędzania chorób) i złotymi (moc pomnażania fortuny), a nawet współcześnie różowymi (mają przynosić szczęście w miłości) i zielonymi (zapewniającymi pomyślność w nauce). Zazwyczaj maneki-neko ma czerwoną chustkę/obróżkę z dzwoneczkiem na szyi lub plakietką, na której widnieje napis “szczęście”, “klient”, “pieniądze” etc. Często przedstawiany jest także ze złota monetą z okresu Edo (1603-1868), tzw. koban (小判).

 
Maneki-neko zaczęły pojawiać się w Japonii na początku okresu Edo. Właśnie wtedy na dworze cesarskim zaczęto hodować koty rasy japoński bobtail, czyli kazoku-neko („kot rodzinny” 家族猫). Popularność wizerunków kotów przynoszących szczęście oraz ich kult rozwinął się w epoce Meiji (1868-1912) i trwa do dziś. W Tokio istnieje nawet świątynia poświęcona maneki-neko zwana Gōtoku-ji. To miejsce, do którego przychodzą kociarze modlić się między innymi o zdrowie dla swoich pupili. Istnieje także (pewnie nie jeden) Klub Maneki-neko w Japonii, który zajmuje się popularyzowaniem tej postaci, a każdego roku w mieście Seto, gdzie mieści się również Muzeum Maneki-neko, odbywa się Maneki-neko Matsuri, czyli festiwal.

 

W dobie wszechobecnej popkultury można doszukać się maneki-neko i w mniej tradycyjnym otoczeniu, np. w restauracjach typu fast-food czy w miejscach, gdzie można kupić zakłady gier liczbowych. Obecnie także istnieje wiele wariacji maneki-neko i niektóre swym wyglądem znacznie odbiegają od tradycyjnych wizerunków. Ponoć nawet Hello Kitty wzorowana jest na maneki-neko oraz postać Meotwh z serii o Pokemonach. Maneki-neko popularne są także poza Japonią, np. w Chinach i Tajlandii, a coraz częściej można je wypatrzeć także w Europie i Stanach Zjednoczonych.

 


 
Tekst opublikowany dzięki uprzejmości Fanpage’a:
JAPONIA BLIŻEJ

 

Więcej informacji o maneki-neko między innymi tutaj:
1. http://luckymanekineko.wordpress.com/
2. http://www.onmarkproductions.com/html/maneki-neko.shtml

Linki:
1. Klub maneki-neko w Japonii: http://www.geocities.co.jp/HeartLand-Namiki/9429/index.html
2. Muzeum maneki-neko: http://www.luckycat.ne.jp/
3. Świątynia poświęcona maneki-neko: http://muza-chan.net/japan/index.php/blog/japanese-stories-maneki-neko

Skomentuj artykuł: