KOT ROSYJSKI NIEBIESKI (RUS)

Fot. felins.pl

Pierwsze wzmianki o rasie rosyjskiej niebieskiej pochodzą ze Skandynawii oraz północnych terenów Rosji. Znajdujące się w paryskim muzeum Wikingów średniowieczne elementy odzieży wykonanej z futra RUSów świadczą o wczesnym wykorzystywaniu walorów kotów rosyjskich niebieskich (w szczególności sierści) jako monety przetargowej. “W znaleziskach z tamtego okresu można zobaczyć czapki i szale wyrabiane z futerka opisywanego przez nas kota. A fakt, że należały one, w owym czasie do cennych i pięknych stworzeń, podkreśla rosyjskie powiedzenie. Mówiono bowiem, że aby łatwiej ukryć rzucające się w oczy szmaragdowe ślepia przed czujnymi rosyjskimi myśliwymi, Bóg dał temu kotu tak długie rzęsy, obfite brwi i błyszczącą sierść, aby łatwiej było mu uciekać przed oszczepami w srebrzystym śniegu Syberii”.

 

Również dzięki trybowi życia Wikingów rasa ta trafiła do Hiszpanii i Malty (stąd inne jego nazwy: kot maltański, hiszpański niebieski). Do Anglii przetransportowały się same, jako pasażerowie na gapę – po podpisaniu w połowie XVI w. umów handlowych angielsko-rosyjskich dotarły na wyspy wraz z pierwszymi transportami (stąd inna nazwa – kot archangielski). Koty, które znalazły się w zupełnie innych warunkach klimatycznych, musiały się do nich dostosować. Gęste i grube futro pozwalające na przetrwanie w ekstremalnych temperaturach w Rosji, nie było już niezbędne, a nawet stało się balastem w wyspiarskich warunkach atmosferycznych. Także charakter kotów rosyjskich ewoluował – nie musiały się bowiem obawiać myśliwych, którzy na nie polowali. Pozwoliło to na kształtowanie się przyjaznej relacji między człowiekiem a kotem rasy rosyjskiej.

 

Rosja doceniała kota niebieskiego. W 1850 r. na carskim dworze można było napić się wódki “Kot Rosyjski Niebieski”. Jak również wiadomo, ulubieńcem cara Mikołaja I była kotka rosyjska niebieska, której zwierzał się z największych państwowych sekretów. Widocznie moda ta szybko się rozpowszechniła, gdyż rasa ta szybko trafiła na dwory szlacheckie. Sam car rosyjski miał również udział w promocji kota niebieskiego – w 1901 roku ofiarował angielskiej królowej – Victorii i jej synowi Edwardowi VII – parę kotów tej rasy. Książę objął nawet honorowy patronat nad związkiem hodowców kotów rosyjskich krótkowłosych.

 

Zawirowania wojenne XX w. Były bardzo niebezpieczne również dla kota rasy rosyjskiej – groziło mu wymarcie. Aby nie dopuścić do wyginięcia, hodowcy krzyżowali tę naturalną rasę z innymi, głównie Syjamskimi. Eksperymenty, mimo początkowego entuzjazmu, szybko przerwano, gdyż budowa ciała “krzyżówek” znacznie odbiegała od pierwowzoru (istotną rolę w tym trudnym procesie odegrała M. Rockford). Pozostałością tych działań są geny umaszczenia syjamskiego w niektórych liniach RUSów. Rasa rosyjska od 1937 r. ma swój własny standard.

 

W latach siedemdziesiątych XX w. australijska hodowca M. Jones, chcąc uzyskać barwną odmianę kota rosyjskiego krzyżowała go z białym kotem domowym. Organizacje hodowlane w Australii pod koniec lat siedemdziesiątych uznały zarówno białą, jak również czarną barwę tej rasy. Większość organizacji felinologicznych jednak do tej pory uznaje jedynie niebieską odmianę kota rosyjskiego krótkowłosego, dyskwalifikując tym samym inne barwy futra.

 

Dwie koteczki rosyjskie niebieskie posiadał również Jan Paweł II w papieskich apartamentach Watykanu. Do Polski pierwszy kocur tej rasy trafił w 1990 r. Następnie sprowadzono trzy koteczki. Od tego czasu z powodzeniem koty rosyjskie niebieskie zagościły w rodzimych hodowlach i coraz częściej… domach.

 

WYGLĄD
Kot rasy rosyjskiej niebieskiej jest kotem średniej wielkości. Przyjmuje się, że waga, którą osiąga waha się między 3 kg a 5,5 kg. Kotki są mniejsze i drobniejsze (3-3,5 kg). Kocury natomiast – większej i masywniejszej budowy (4,5-5,5 kg). Nierzadko wydają się dwukrotnie większe od kotki tej samej rasy.

 

Sylwetka rusałki jest dostojna, smukła i pełna gracji. Dopełniają ją długie łapy zakończone owalnymi stopami i proporcjonalny długi ogon. Cechuje je krótka głowa, płaska czaszka i czoło. Prosty nos. Duże, szerokie i “postawione” przy głowie uszy w tzw. europejskim/starym typie i szeroko rozstawione na boki w modelu amerykańskim.

 

Większość organizacji felinologicznych uznaje jedynie odmianę niebieską kota rosyjskiego krótkowłosego. Odmiany barwne – czarne i białe są dyskwalifikowane. Barwa futra powinna być jednolicie niebiesko-szara z wysrebrzeniem (ciemniejsze “pręgi” wg standardu rasy dopuszczalne są jedynie na końcówce ogona u kociąt, w przeciwieństwie do dorosłych osobników). Nie dopuszczalne są białe znaczenia. Odcień sierści jest różnorodny i dopuszczalny w szerokiej gamie – od jasno-szarego (u amerykanów) po ciemno-szary, grafitowy (głównie koty skandynawskie).

 

Koty rosyjskie niebieskie mają gęste, grube, podwójne futro. Podszerstek sprawia, że wydaje się jedwabiście gładkie w dotyku. Każdy włos ma bezbarwną końcówkę, która daje efekt srebrzącej się szaty i nadaje sierści połysk. Skóra kotów rosyjskich niebieskich jest właśnie niebieska – najlepiej zaobserwować można jej kolor na wewnętrznej stronie ucha (w innych miejscach, z powodu gęstego futra, dostrzeżenie koloru skóry jest bardzo utrudnione). Poduszki łap są koloru lawendowego. RUSałka powinna mieć duże szmaragdowe oczy (im kolor jest intensywniejszy tym lepiej), bez żółtych obwódek, w kształcie migdałów.

 

CHARAKTER
Kot rosyjski niebieski jest z natury spokojny i subtelny – przeszkadzają mu hałas i krzyk. Nie znaczy to, że nie bywa skory do zabawy! A i owszem, każda porcja czasu poświęcona tylko jemu, nagradzana jest proporcjonalną porcją czułości. RUS jest bardzo łagodny, szczególnie w kontaktach z dziećmi. Nawet małe kocięta wykazują dużą delikatność w zabawach. Ich uległość może być kłopotliwa, bowiem zdarzają się egzemplarze, które zwyczajnie można zdominować i zagłaskać. Delikatna psychika kota rosyjskiego połączona z uległością i łagodnością – nie pozwala mu się wyzwolić z natarczywej niewoli. Kot rosyjski jest bardzo wrażliwy, jak pisze D. Sumińska “…musimy przede wszystkim zauważać jego delikatne umizgi. Niepoświęcanie mu uwagi to pierwszy krok do kociej depresji”. Może także powodować obrazę majestatu. RUSałki są charakterne, a bywają obrażalskie – szczególnie kotki. Są ciekawskie, bywają zaczepne – lubią prowokować zabawę. Są świetnymi łowcami owadów. Są nieodłącznymi towarzyszami. Czas najchętniej spędzają ze swoimi opiekunami podążając za nimi “jak pies” (np. do ubikacji) i towarzysząc w codziennych czynnościach (jak sprztanie, gotowanie). Bardzo się przywiązują do miejsc i ludzi. Niechętnie zmieniają otoczenie i przeżywają zmiany. Z reguły to stworzenia ciche, choć zdarzają się przypadki “rozmowne”.

 

Jest to rasa inteligentna – RUSy reagują na nadane imię, można z powodzeniem nauczyć je chodzenia na smyczy, aportowania, podróżowania na człowieku, etc. Próby wychowywania przy zachowaniu konsekwencji opiekuna na ogół są pomyślne.

 

ZDROWIE
Jako jedna z niewielu ras naturalnych, nie krzyżowanych wsobnie (w pokrewieństwie), RUSki nie mają skłonności do chorób dziedzicznych (jak przykładowo u rexa dewońskiego). Nie zwalnia to jednak opiekuna z zabiegów profilaktycznych, gdyż – może zachorować na każdą z kocich chorób, przykładowo zakaźną. D. Sumińska jako jedyne “typowe” zdrowotne zagrożenie dla RUSałki wskazuje przewlekłą niewydolność nerek. Tym samym działania prewencyjne powinny kumulować odpowiednio zbilansowane żywienie (w szczególności unikanie monodiety) i systematyczną kontrolę stanu nerek badaniem USG.

 


 

Tekst: Marta Rozwadowska, hodowla Szara Eminencja*PL

Skomentuj artykuł:

Polecane posty: