KOT SYBERYJSKI (SIB)

Fot. Hodowla Satyrkowo*PL

Średniej wielkości, kudłaty, o silnej, mocnej budowie, doskonale przystosowany do życia w rodzimej tajdze syberyjskiej podbija serca ludzi na całym świecie. Jest szalenie towarzyskim kotem, chętnie uczestniczącym w domowym życiu. Dobrze dogaduje się z innymi czworonogami, nie lubi konfliktów. Jest lojalny i wierny, silnie przywiązuje się do swojego opiekuna. Na wystawach budzi wielki entuzjazm u dzieci, które aż rwą się do tego, żeby zanurzyć ręce w jego gęstym futerku i móc się doń przytulić.

 

Co to za kot? To kot syberyjski – zwany też sybirakiem lub po prostu sibem. Kot syberyjski jest rasa pierwotną. Oznacza to, że w procesie jej powstawania nie było udziału człowieka. Jest jedną z najciekawszych rdzennych ras kocich na świecie, nad którymi pracowała sama natura. Podejrzewa się, że w kształtowaniu tej rasy brały udziały koty domowe przywiezione przez podróżników i kupców oraz dzikie koty leśnie i stepowe. Pierwsze wzmianki o kotach syberyjskich pojawiły się w XVIw (niektóre źródła mówią o XIIIw – koty te występowały w klasztorach) – wówczas nazywano je kotami bucharskimi i nazwa ta nadal utrzymuje się w niektórych rejonach nad Wołgą. Nazywano tak wielkie, masywne koty z dużymi głowami.

 

Skąd wzięła się nazwa „syberyjski”? Wg jednego źródła, nazwa ta pochodzi od samej Syberii, rozległego obszaru Rosji – doskonale pasuje do dużego, majestatycznego kota. Inne źródło podaje, że wg starej rosyjskiej tradycji kotami syberyjskimi nazywano wszystkie puchate koty.

 

Dawniej, jak wszystkie koty, kot syberyjski wykorzystywany był do tępienia gryzoni. Nikt nie zwracał uwagi na jego wygląd, liczyła się tylko skuteczność. Odnotowano pojedyncze przypadki traktowania tego kota jako zwierzęcia hodowlanego. Jeszcze w latach 70 XXw nikt nie mówił o syberyjczyku jako o kocie rasowym. Dopiero w drugiej połowie lat 80, kiedy to zaczęto sprowadzać do Rosji koty czystej krwi (głównie persy) pojawiło się zainteresowanie felinologią. Zorganizowano pierwsze wystawy – w Rydze, Moskwie, St. Ptersburgu, które cieszyły się olbrzymim zainteresowaniem. Każdy kociarz chciał zobaczyć, czy posiada w domu rasowego kota, albo chociaż do której rasy jest podobny.

 

Pierwsze koty syberyjskie jakie pojawiły się na wystawach były ciężkie i masywne, miały krępe łapy, okrągłe i szerokie głowy, długie nosy, słabe podbródki, szeroko rozstawione uszy. Były to cechy, które odróżniały je od obecnym na wystawach innych kotów półdługowłosnych – maine coonów i norweskich leśnych. Na wystawie w moskiewskim Bitc-u zostały wyselekcjonowane najlepsze koty, na podstawie których miano opracować standard kota syberyjskiego. Standard ten został wstępnie utworzony przez prezes klubu „Kotofey” Olgę Mironovą oraz Olgę Frolovą.

 

Zaczęto uważniej przyglądać się swoim domowym pupilom, a nawet kotom bezdomnym kotom ulicznym. Organizowane są kolejne wystawy i wybierane na nich koty odpowiadające przyjętemu standardowi. I tak oto w 1990r. Radziecka Federacja Felinologiczna zatwierdziła pierwszy oficjalny standard kota syberyjskiego o kodzie SIB. Pierwszy certyfikat otrzymuje urodzony w 1987r. Roman brown tabby-white należący do A. Ivanova. Drugi zostaje przyznany syberyjczykowi w odmianie point – Marsowi urodzonemu w marcu 1988r., własności M. Kalinina. W tym samym roku, pierwsze koty syberyjskie opuszczają teren Rosji – między innymi do naszego kraju, gdzie powstaje pierwsza hodowla tych kotów na terenie Polski – z Baśni*PL.

 

BUDOWA
Syberyjczyk jest kotem pódługowłosym, średniej wielkości, muskularny i silny. Kotki nieduże, o wadze do 5 kg, kocury dużo większe mogą osiągać nawet do 8-10 kg. Jest rasą wolno rozwijającą się. Pełną dojrzałość fizyczna osiąga w wieku 3-5 lat.

Głowa średniej wielkości, szeroka ale zaokrąglona z wydatnymi kośćmi policzkowymi, wysoko osadzonymi, czoło lekko wypukłe, podbródek silny, ale „uciekający”. Nos średniej długości, równy, ale bez wyraźnego zagłębienia u nasady, profil o łagodnym stopie – zarówno profil norweski jak i perski są nie pożądane. Oczy duże, owalne, lekko skośne, szeroko rozstawione w kolorze żółtym, żółto-zielonym lub zielonym (najbardziej ceniony). Niedopuszczalne są oczy niebieskie. Uszy średniej wielkości, u nasady szerokie, zaokrąglone na końcach, lekko pochylone ku przodowi. Cechą charakterystyczną są kępki włosów na końcach uszu. Tułów wydłużony, muskularny, z mocnym karkiem i szeroką klatką piersiową. Kończyny mocne, grube o okrągłych łapach z kępkami sierści między palcami, dzięki czemu kot sprawnie może poruszać się po głębokim śniegu. Tylne kończyny nieco dłuższe od przednich. Ogon średniej długości (powinien sięgać łopatek), szeroki, okrągło zakończony, bogato owłosiony.

 

Szata
Futro syberyjczyków składa się z dwóch warstw – puszystego podszerstka i dłuższego sztywniejszego włosa okrywowego. Okrywa włosowa chroni kota przed mrozami, śniegiem oraz wilgocią i jest tak „skonstruowana”, że rzadko kiedy się kołtuni. Włos okrywowy twardy, błyszczący wydłuża się od łopatek po ogon. Podszerstek jest podwójny, sprężysty, gęsty w okresie zimy, latem skromniejszy. Na piersi i karku sierść tworzy okrągłą lub owalną kryzę. Włos w kryzie jest długi (ale nie powinien być zbyt długi), gęsty, na klatce piersiowej zwarty. Całość pięknej okrywy włosowej dopełniają okazałe „portki”. Futro syberyjczyka w dotyku jest miękkie, sprężyste i gładkie. Dopuszczane są wszystkie umaszczenia (włączenie odmianami kolorystycznymi z białym) za wyjątkiem czekoladowego, cynamonowego, liliowego, płowego oraz oznaczeń typu point.

 

Pielęgnacja
Chociaż syberyjczyk jest kotem półdługowłosym pielęgnacja jego futerka nie nastręcza zbyt wielu problemów. Zanim trafił pod ludzkie dachy żył na wolności, gdzie nikt go nie wyczesywał i nie dbał o niego, tak więc futro nie ma skłonności do filcowania się czy kołtunienia. Baczną uwagę należy zwracać na kryzę (szczególnie za uszami), pachy i portki – tam sierść najczęściej może się zbijać tworząc kołtuny. Jednak przy regularnym wyczesywaniu raz na tydzień nie powinno być takich problemów. Czesanie i szczotkowanie usuwa martwe włosy oraz złuszczony naskórek, działa też jako masaż poprawiając krążenie. Ponadto sprzyja zacieśnieniu więzi z opiekunem. Kot sam doskonale radzi sobie z czystością swojego futerka. Nie ma więc potrzeby co chwila prać kota w wannie. Można za to od czasu do czasu zastosować suchy szampon w pudrze lub talku – usuwa zabrudzenia i tłuszcz, a po wyczesaniu sprawia, że futro staje się miękkie. Jeżeli jednak trzeba kota wykąpać, należy stosować łagodne szampony dla dzieci, a najlepiej odpowiednio dobrane szampony dla kotów półdługowłosych. Oczy można od czasu do czasu przemywać wacikiem zamoczonym w roztworze kwasu borowego, wywarze ze świetlika lub po prostu w przegotowanej wodzie. Uszy powinny być czyste i jeżeli są zdrowe nie należy w nich „grzebać”. Jeżeli pojawią się zabrudzenia można delikatnie przetrzeć wacikiem namoczonym w oliwce. Pazurki, szczególnie jeżeli kot przebywa tylko w domu, powinny być regularnie przycinane. Zbyt długie pazurki zaczepiają się o dywany, obicia i kot może zrobić sobie krzywdę. Koty wystawowe przed wystawami obowiązkowo muszą mieć przycięte pazurki!

 

Charakter
Kot syberyjski to bardzo towarzyskie i wesołe stworzonko. Nawet już jako dorosły potrafi szaleć i bawić się jak mały kociak zaczepiając i wciągając do wspólnej zabawy ludzi i inne koty. Ma silny charakter, jest pewny siebie, opanowany, ale tez spokojny i łagodny, stara się unikać konfliktów i zwad, dobrze dogaduje się z innymi domownikami, zarówno z psami jak i kotami. Nawet z królikiem może się zaprzyjaźnić. W obejściu z człowiekiem z reguły jest bardzo delikatny i czuły. Silnie przywiązuje się do swojego opiekuna, jest lojalny, wierny, chociaż trzeba sobie na jego przyjaźń zasłużyć. Ze względu na swoją towarzyskość bardzo chętnie bierze udział w życiu rodzinnym. Musi wszystko wiedzieć, wszystko zobaczyć, a czasami nawet i pomóc po swojemu. Uwielbia pieszczoty, ale jego wrodzony takt i dobre wychowanie nie pozwalają na nachalne dopraszanie się uwagi.